Een lied van Henk en Ingrid, als Adieu aan mijn VK-blog

 

 

‘De veiligheid is mijn leidsel’

 

Een lied van Henk en Ingrid

De veiligheid is mijn leidsel, mij ontbreekt iets;
Zij doet mij me neerleggen in angstige wijken;
Zij roeit mij in troebele wateren;
Zij verkwikt mijn vrees.
Zij leidt mij in de eenzijdigheid  
om harer populariteits wil.
Zelfs al leef ik in een land van grote vrijheid,
ik vrees het kwaad,
want zij blijft bij mij;
haar leus en haar slogan, die omringen mij.
Zij richt voor mij een tafel aan
waaraan ik geen disgenoot vertrouw;
Zij vult mijn hoofd met haarzelf,
mijn beker is nooit vol,
Ja, angst en argwaan zullen mij volgen
al de dagen van mijn leven;
ik zal in het huis van veiligheid verblijven
tot in lengte van dagen.

©  Hans Kloos

Nog een week en dan klapt de Volkskrant haar paraplu, waaronder ze zes jaar lang aan ruim 16.000 bloggers een droog en vindbaar plekje bood, onverbiddelijk dicht. Het zij zo.

De onverwachte email, waarmee hoofdredacteur Philippe Remarque ons van dit marktconforme besluit op de hoogte stelde, riep bij mij allereerst teleurstelling op.
Ruim vijf jaar lang was het VK-blog voor deze vergrijzende vrijwilliger in de Nederlandse Samenleving een welkom instrument om zijn inzichten en overtuigingen de wereld in te slingeren.

Extra aantrekkelijk was het burgerjournalistieke medium,  omdat deze ‘Paraplu van de Volkskrant’ mij de mogelijkheid bood, dat menig belangstellende of potentiële medeblogger mijn bijdragen onder ogen kon krijgen.
Immers, de Volkskrant is zo’n sterk merk, dat iedereen weet waarover je het hebt en het dus via Google kan vinden, zonder zelfs een adres genoteerd te hebben.

Zelf  krijg je als blogger een aantrekkelijke portie van – wat de Fransen  – “la joie de se voir imprimé “ – noemen. De kop van jouw artikel blijft enkele kwartieren tot uren zichtbaar op de rechterkolom van de Voorpagina van het VK-blog, totdat deze uiteindelijk door versere bijdragen van andere bloggers  ‘kopje onder’ wordt geduwd.

Over een week is de Volkskrant Paraplu historie. Al weken woedt er op het VK-blog dan ook een discussie over hoe nu verder. Zelf heb ik prioriteit gegeven aan mijn eigen bezinning op de vraag “hoe nodig en noodzakelijk  is het voor mij dat ik mijn inzichten en overtuigingen de wereld in blijf slingeren?”.  Regelmatig ben ik ook een toegewijd Wikipediaan, die er plezier in heeft om een lemma aan deze democratische digitale encyclopedie  toe te voegen dan wel te verbeteren.
En, ‘last but not least’ is er ook nog een andere dan de digitale wereld, namelijk de zintuiglijke, fysieke wereld, waarin mijn geliefde, mijn (klein)kinderen, mijn vrienden,  mijn volkstuin en de sauna mijn aandacht vragen. En niet te vergeten heel veel teruggeven! Vandaar!

Graag sluit ik vijf jaar bloggen op het Volkskrantblog in stijl af.
Ik kies daarvoor een item uit de media, dat me de afgelopen week erg raakte, te weten:

• het gedicht van de ‘Dichter bij de Dag’,  Hans Kloos, op in  het EO-radioprogramma  “Dit is de Dag, van do. 17 februari 2011.

Een parafrase op  ‘De Heer is mijn Herder’, psalm 23, een Lied van David.

Kippenvel krijg ik ervan, hoe raak de dichter met deze regels, die hij als het ‘Lied van Henk en Ingrid’ typeert, de diepere drijfveer van Geert Wilders en diens PVV-achterban bloot legt.

Het gedicht stemt mij nederig, als ik me realiseer dat ik gedurende de afgelopen vijf jaar menig blog publiceerde waarmee ik stelling nam tegen de verWildering van het land, waarvoor mijn vader – zes weken na mijn geboorte – als verzetsman door de SD werd gearresteerd.

En dat ik er – nu – mee moet leven dat de – zichzelf  ‘Christelijk’ noemende – politieke partij, het CDA, de partij waarvoor diezelfde vader nog enkele jaren wethouder was, haar ziel heeft verkocht aan diezelfde Geert Wilders en zijn PVV.

Met nu – in de campagne voor 2 maart a.s –  als grootste smoes van Verhagen,  Brinkman en Haersma Buma, dat zij tenminste “verantwoordelijkheid nemen”.

“Bah! – en nog eens – bah!"
 
 

Gezocht: ‘eer en geweten’ van de ex- (CDA) – ministers Verburg en Klink – deel 2

“>>>>  Ga naar deel 1
 
 
Hier volgt mijn laatste  en (10^e)

Terug naar de confrontatie tussen VVD-minister Edith Schippers en Marianne Thieme van de Dierenpartij tijdens het Kamerdebat van 12 januari j.l.
Ik laat mijn letterlijke transcriptie van het fragment volgen:

ES  =  Minister Edith Schippers
MT =  Marianne Thieme, fractievoorzitter Partij voor de Dieren

ES     … Soms kun je ook ergens niet op ingaan. Het is erg gemakkelijk en ik heb overwogen op het volgende niet in te gaan. Namelijk op de uitspraak van mevrouw Thieme, die het heeft over ‘dood door schuld’. Het is altijd lastig.  Moet je nou doen of het niet gezegd is of ga je er uiteindelijk op in?
Ik vind het wel een ernstige uitspraak. De kern is: Is er naar eer en geweten gehandeld?  Dat is voor mij waar het hier om gaat. Heeft de overheid misbruik gemaakt van zijn positie? Bewust? Om er beter van te worden? Hebben mensen dat gedaan? Dat is allemaal niet aan de orde.
Er is door de vorige bewindslieden naar eer en geweten gehandeld.
En dan vind ik het nogal wat om die mensen ‘door door schuld’ te verwijten. Daar zegt u nogal wat. Ja, ik ben daar een beetje geëmotioneerd over. Ik vind het eigenlijk buitenproportioneel en onfatsoenlijk.
Ik vind het heel belangrijk dat een overheid kritisch is op zijn eigen handelen. Dat ze het lef heeft om terug te kijken met de vraag ‘hebben we het allemaal goed gedaan?’. Had het beter gemoeten?  Ook als het jouw voorgangers zijn. Maar om hier ‘dood door schuld’ aan te wrijven…..
Als u wilt dat dat voortaan niet gebeurt, moet u vooral met dit soort termen komen!
Ik vind dat een moderne overheid naar zijn eigen handelen kijkt en als er fouten zijn gemaakt, dat erkent.  Dat ze lessen trekt voor de toekomst. Dat zie ik als een sterke, moderne overheid.
 
[De minister stoot met zwabberende handen een ffffff – klank uit.]
 
De uitspraken van mevrouw Thieme werp ik verre van mij. Ik klink geëmotioneerd en dat ben ik ook. Ik vind het onfatsoenlijk, ja,  ik vind het buiten iedere proportie!
 
MT      Ja, voorzitter, als je kijkt naar wat ‘dood door schuld’ betekent, dan heeft dat alles te maken met ‘verwijtbaar handelen’. Niet alleen ik, maar er zijn veel mensen die dat de overheid verwijten:
De besmettingshaarden werden niet bekend gemaakt. En dat terwijl er zwangeren waren, die dertig keer meer kans hebben om dood te gaan van Q-koorts. Die wisten niet dat ze daar en daar niet moesten fietsen omdat er een besmet geitenbedrijf was.
Er werd een fokverbod ingesteld nadat het fokseizoen al voorbij was. De minister van Landbouw hield de meldingsplicht, waardoor we alles hadden kunnen weten over waar de Q-koorts zich bevond, een jaar lang tegen. Met als reden dat het te veel gedoe was voor de veehouderij.
Ze stelde de sectorbelangen hier dus duidelijk voorop.
Als dat soort dingen kunnen gebeuren, dan stel ik dat terecht, gezien de buitensporige effecten die de Q-koorts-epidemie op onze samenleving heeft gehad.
Ik noem de economische effecten en de  persoonlijke drama’s, waaronder 15 doden, terwijl de overheid wist van de relatie tussen de ziekte en de intensieve veehouderij.
En dan nog geen maatregelen te nemen!
Dat noem ik verwijtbaar handelen. En dan begrijp ik ook de mensen goed die het ‘dood door schuld’ noemen, zoals ik in mijn eerste termijn stelde.
Het maakt dat ik diep en diep treurig ben over het gevoerde beleid. En u kunt kun er dan wel emotioneel over zijn, maar gaat u maar eens,  aan de patiënten  en de nabestaanden van de 15 doden,  uitleggen, waarom u niet van plan bent om hen schadeloos te stellen . Dat ze zich maar beter hadden moeten verzekeren…
 
(Applaus uit de mager gevulde kamerbankjes)

[Commentaar JvH]

Om in positieve zin te beginnen merk ik op dat het optreden van de nieuwe minister van Volksgezondheid in algemene zin indruk maakte. Hier stond een zelfbewust bewindspersoon, die haar eigen rol en positie helder analyseerde en beschreef, en ook innam. Die de indruk wekte geen ‘papieren’ doorzettingsmacht nodig te hebben om indien nodig het primaat van Volksgezondheid op te eisen. Zo hoort het natuurlijk ook!

Onthullend schril was het contrast met de eerdere optredens van haar ‘met CDA-koorden geknevelde’ ambtsvoorganger Ab Klink, de aarzelende academicus, die zich door collega Verburg liet inpakken met ‘ontbrekend wetenschappelijk bewijs’ en andere rationalisaties.
 
Echter, één stelling van de nieuwe minister, is totaal totaal niet plaatsen. Die wordt ook nergens concreet inhoudelijk onderbouwd, namelijk: “Er is door de vorige bewindslieden naar eer en geweten gehandeld.”

Ruim twee jaar volg ik dit dossier nu intensief. Niet alleen als geïnteresseerd ‘burgerjournalist’, maar ook als potentieel besmetbaar Q-koorts-patiënt, omdat mijn twee broers en een zus en hun gezinnen wonen in de regio Druten, nog geen 20 km verwijderd van de eerste besmettingshaard, namelijk Herpen bij Oss.

Waarom geeft de minister plotseling haar overtuigende inhoudelijke benadering op en slaat zij de benoemde feiten en conclusies uit en rond het rapport van de Commissie Van Dijk volledig in de wind?

Gaat haar loyaliteit aan de coalitiepartner echt zover, dat zij nu al – nog maar net aan het begin van haar ambtsperiode – haar geloofwaardigheid op het spel zet ????
De debatterende Kamerleden waren blijkbaar zo geïntimideerd door haar bestraffende uitval richting Marianne Thieme, dat ze niet eens meer op het idee te kwamen ernaar te vragen.

Laat mij het dan hier haar die vraag alsno stellen:

Kan de minister mij uit de periode vȯȯr 9 december 2009 concrete voorbeelden van handelen dan wel nalaten noemen, waarmee de ministers Verburg en Klink ‘naar eer en geweten’ – gehandeld hebben om het aantal ‘besmettingen in de humane kolom’ tot een minimum te beperken?

Ik kan iedere geïnteresseerde aanraden om de doorslaggevende Zembla-uitzending van 6 december 2009 nog eens te bekijken.

Al kijkend zal de verbijstering toeslaan staan over de lichtvaardige uitlating van Edith Schippers, onze – overigens als capabel overkomende – nieuwe minister ‘voor de (gezondheid van ) de mensen’, over ‘de eer en het geweten van de ex-ministers Verburg en Klink.
Kijk en huiver!

Ik sluit af met de transcriptie van het van het slotfragment van de genoemde Zembla – uitzending:

[ KV – K. Verduin, arts microbioloog aan de Laboratoria voor Pathologische en Medische Microbiologie te Eindhoven]

Zembla            De grote vraag is waar is minister Klink?
                       Wat  heeft hij gedaan om deze epidemie te bestrijden?
                       Maar de minister van Volksgezondheid wil niet met Zembla praten.
 
Zembla            Hoe zou u de aanpak van minister Klink typeren?
 
KV                   Het is te weinig. Het is te laat. 
                      Ik denk dat minister Klink ziet dat de epidemie niet onder controle komt.  Daar heeft hij misschien op gehoopt.
 
Zembla            Is dat misschien naïef van hem geweest dan? Denken, nou het waait wel over?
 
KV                   Ik denk niet dat minister Klink naïef is.
                       Ik denk dat minister klem zit, omdat hij ook met Landbouw te maken heeft……
 
Zembla            Maar hij moet toch opkomen voor de belangen van de volksgezondheid/
 
KV                   Ja, maar het lijkt erop dat er niet met de vuist op tafel geslagen wordt…
 
Zembla            Neemt u hem dat kwalijk?
 
KV                   Ja
 
Zembla            Heeft hij de belangen van de burgers van Brabant niet goed gediend?
 
KV                   Nee, die heeft hij niet goed genoeg gediend! Absoluut niet!
 
 

Gezocht: ‘eer en geweten’ van de ex – (CDA)-ministers Verburg en Klink – deel 1

 
Kort geleden motiveerde Volkskrant-ombudsman Thom Meens de opheffing van het Volkskrantblog met het argument dat nooit sprake is geweest van hoogwaardige burgerjournalistiek .
Om dit te logenstraffen plaats ik hier mijn 10^e en laatste VK-blog over het Q-koorts-drama (15 sterfgevallen, ruim 4000 geïnfecteerde patiënten, waaronder enkele honderden met de ernstige chronische variant) dat ons land al jaren teistert als gevolg van falend overheidsbeleid.
 
Aan de hand van de kabinetsreactie op het Evaluatierapport van de Commissie- Van Dijk wijdde de Tweede Kamer er haar eerste debat in het nieuwe kalenderjaar aan

Waar het professionele ‘Haagse’ journaille zich – vrijwel zonder uitzondering – beperkte tot  het sensationeel en kritiekloos beschrijven van de (inderdaad) heftige confrontatie tussen fractievoorzitter Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren en VVD-minister Edith Schippers van Volksgezondheid, verhelder ik hier nog eenmaal waarom het falende optreden van de ex – bewindslieden Verburg en Klink de inzet van het zware instrument van de parlementaire enquête  zou rechtvaardigen.

Maar eerst het woord aan de reguliere pers.
Het meest bont maakt De Telegraaf het met de kop: “Keiharde Thieme wekt afschuw”, doelend op diens ‘ongewoon harde beschuldiging’ van ‘dood door schuld’ als gevolg van verwijtbaar handelen dan wel nalaten –  aan het adres van ex-minister van Landbouw Gerda Verburg.
De krant van Wakker Nederland citeert ook het CDA-kamerlid Henk Jan Ormel: “Dierenartsen, hulpverleners, ministers, iedereen zet zich zo goed mogelijk in. Natuurlijk zijn er fouten gemaakt. Maar beschuldig hen niet van het veroorzaken van slachtoffers!”

[ Commentaar JvH]:  Je moet als CDA-ers maar durven, WANT

de Commissie Van Dijk stelt onomwonden  in generale zin in haar rapport, “ dat de verantwoordelijke bestuurders van Landbouw (Verburg) en VWS (Klink) in de eerste jaren te laat en te weinig bestuurlijke activiteiten hebben ondernomen bij de bestrijding van de gevolgen van de uitbraak van de Q-koorts in Noord-Brabant.

1.    Ik citeer uit het rapport: “Terwijl de verheffing van de epidemie zich in 2007 voordeed, kwam de aanpak van de Q-koorts pas eind 2009 in een stroomversnelling…De bestuurlijke activiteiten namen toe doordat er steeds meer patiënten kwamen, er een informeel (politiek) netwerk actief werd en door de groeiende media-aandacht.”

Wat het laatste betreft, kan het effect van de uitzending van het onthullende VARA-programma ’Zembla’ van 6 december 2009 moeilijk worden overschat: enkele dagen later kwamen Verburg en Klink ten lange leste met de ingrijpende maatregelen, die ze – met consequent negeren van het voorzorgbeginsel – voor zich uit hadden geschoven!

2.    Ondanks deze voor het CDA uiterst belastende voorgeschiedenis geneerden het Kamerlid Ormel en Verburg’s ambtsopvolger, staatssecretaris Henk Bleker van die partij,  zich er niet voor, om – ook nu weer –  de beproefde trucs van stal te halen om het evidente falen, anders gezegd ‘de schuld’ van Verburg en Klink,  te maskeren, te weten: het bagatelliseren van de feiten en het veralgemeniseren, objectiveren, en abstraheren van de problematiek. Een voorbeeld: “er  zijn nog 85 andere (onvoorspelbare) zoönosen, d.w.z. besmettelijke dierenziekten, die op mensen kunnen overgaan”

Staatssecretaris Bleker had zelfs het lef om met een stalen gezicht het volgende staaltje blufpoker ten beste te geven:

“Als er ooit een bewindspersoon van Landbouw is geweest of ooit nog zou komen, die denkt dat hij het belang van de sector dient door dat op enig moment boven het algemene volksgezondheidbelang te stellen, dan heeft die mijnheer of mevrouw een geweldige kronkel gehad. Want dat is toch echt heel absurd redeneren: denken dat je een economische sector kunt beschermen door een publiek gezondheidsbelang minder hoog te achten dan het economisch beklang van je sector. Dan heb je het volgens mij helemaal niet begrepen. En onze ambtsvoorgangers hebben dat niet gedaan en ik mag ook hopen dat wij dat niet zullen doen.”
 
[Commentaar JvH]

De Commissie Van Dijk schroomt echter niet in de chronologische terugblik op blz. 57 te noteren, dat “GGD-artsen en microbiologen in de Zembla-uitzending van 6 dec. 2009 zeggen dat onnodig veel mensen de Q-koorts hebben gekregen en dat de belangrijkste reden daarvan is dat de economische belangen van de sector hebben geprevaleerd boven de belangen van de Volksgezondheid.”
………
“In het radioprogramma Tros Kamerbreed zeggen de ministers dat voor hen beiden de volksgezondheid altijd belangrijker is geweest dan de economische belangen van de geitenhouders.”

{ JvH: Een kind snapt nog dat de ministers geen enkele andere optie hadden dan voor deze plichtmatige ontkenning te kiezen!}

>>>>>  ga naar deel 2   <<<<<<<<

‘Ik druk mij voelend en tastend uit, zowel in woorden als in beelden’

 

                                                                                                 Artishock-exposant Just Schafgans
 
 door Joop van Haaften
 
Artishock-exposant gedurende de maand februari is de beeldend kunstenaar Just Schafgans (1940) uit Rotterdam. Hij is tot een beoefenaar van de Moderne kunst te rekenen.  Zijn werk kan worden gekarakteriseerd als lyrisch – expressionistisch in de lijn van grootheden als Joan Miro en Cy Twombly.
Schafgans schildert met olieverf op doek, maar past ook gemengde technieken toe,  zoals oliepastels, inkt, papier gelijmd op linnen en gipspleister. De keuze openbaart zich tijdens het creatieve proces. De kunstenaar zegt het Oscar Wilde na: ‘Wat het eerst komt in gevoelens,  is het moeilijkst vorm te geven’.

‘Wounded healer’
Het  motto van zijn expositie is ‘the Wounded Healer’. Een metafoor die de kracht toont van het onder ogen zien van de kwetsbaarheid van het menselijk leven.  Zelf heeft hij daar veel mee te maken gekregen. Amper drie weken oud overleeft hij het bombardement van Rotterdam.  Zijn geboortehuis aan de Henegouwerlaan staat op de rand van de brandgrens. Het jonge gezin verhuist naar Den Haag met als dramatisch gevolg dat het begin 1945 van dichtbij ook het geallieerde bombardement van Bezuidenhout te verduren krijgt. Terug in Rotterdam moet hij vanwege astma vaak school verzuimen. Troostrijk zijn de stripboeken, waarop zijn ouders hem trakteren. Via ‘de klare lijn’ maakt hij voor het eerst kennis met de tekenkunst.
 
Sterrenwacht
Zijn vader bracht het tot hoofdboekhouder. Zijn ouders willen dat de drie kinderen het verder schoppen. Hij behaalt het diploma HBS-B en doorloopt de HTS – electrotechniek. Hij ontmoet zijn ex-vrouw en is op zijn 25^ste vader van een zoon en een dochter.  Zijn tewerkstelling als erkend dienstweigeraar is van korte duur. Hij raakt overspannen. Psychotherapie en haptonomie brengen hem er weer bovenop. Computercursussen effenen het pad naar de aanstelling als programmeur aan de Leidse Sterrenwacht. Schafgans: “Ik werkte voor professor Oort, de wereldvermaarde  baanbreker van de radioastronomie. Ik was daar helemaal op mijn plek. Terugkijkend sloot het helemaal aan op mijn belevingswereld, namelijk wat Paul Klee ‘het zichtbaar maken van het onzichtbare ’ noemt.”

Autodidact
Zijn gezondheid blijft kwetsbaar. In 1982 wordt hij afgekeurd voor zijn betrekking bij de Sterrenwacht. Studie voor de MO-akte Esthetische vorming voert hem naar de Vrije Akademie Den Haag, waar hij experimenteert bij Wil Bouthoorn. Hij vestigt zich als fulltime beeldend kunstenaar in het hart van  Rotterdam. Zijn atelier is hemelsbreed slechts enkele honderden meters verwijderd van zijn bovenwoning aan de Provenierssingel. Daar puilt de woonkamer uit van kunstboeken over iconen van de Moderne kunst, zoals Kandinsky, Klee en zijn persoonlijke favorieten Joan Miro en Cy Twombly. Schafgans: “Zij inspireerden de autodidact in mij. Het creëren is vaak een eenzame worsteling,  maar tegelijk een meditatie die tot zelfbevestiging leidt.  Zelf ‘het wiel uitvinden’ levert mij een geluksgevoel op.”

Emoties
Schafgans: “Ik voel me gauw onveilig in de wereld van woorden, begrippen en definities. Als mensen die met nadruk op mij loslaten, klap ik dicht. Een fysieke reflex uit zelfbescherming. Ik druk mij voelend en tastend uit, zowel in woorden als in beelden. Mijn werken komen voort uit mijn emoties. Die uiten zich eerst in details. Later verbind ik die tot een groter geheel. Hoe en wat verrast mij meestal ook. Zo kan er een negenluik ontstaan waarin het detail ‘onschuldig kind’ in het midden op zijn plaats valt.”

Exposities
Just Schafgans exposeerde eerder, o.a.: Espace Lucernaire, Parijs, 1992 – ‘Draaiorgelmuziek in Load I, M.S. Stubnitz, Rotterdam, 2001 – ‘” Ik en de Ander’, Galerie Kralingen  met Ineke Calis en Kees Touw, 2006 en ‘Ik, dè Ander’, ISVW Leusden, 2007.
Groepstentoonstellingen: Herfstsalon Gemeentebibliotheek R’dam, 1985 – ‘De Salon’, Kunsthal R’dam, 1999 – Raamkunst Heemraadsingel / Provenierssingel, 1992 – 2008.
 
De feestelijke opening van de expositie is op zaterdag 5 februari a.s. om 20.00 uur in Artishock, Steenhoffstraat 46a, Soest. De opening wordt gecombineerd met Artishock’s JazzClub, waarin het huisensemble Perron 5, ditmaal – samen met Wieke Garcia (zang en percussie) – optreedt.
 
De expositie loopt t/m 23 februari  en is opengesteld op dinsdag-, woensdag- en vrijdagochtenden tussen 10.00 en 12.00 uur, en op de filmhuisavonden ( zondag- en maandagavond van 19.15 uur tot 20.15 uur ). Iedereen is welkom; de toegang is gratis. Nadere informatie: Semmy Prinsen, huismeester (035) 601 95 77.
 

Job Cohen en Lilianne Ploumen, een tweespan dat de PvdA uit het moeras gaat trekken!

  
 
Op de dag na de – door SP en GroenLinks gesteunde – PvdA-manifestatie in Amsterdam, kan het geen kwaad eens te wijzen op een luxe gegeven, dat zich nu in de top van laatstgenoemde partij voordoet : Partijleider en fractievoorzitter Job Cohen en partijvoorzitter Lilianne Ploumen vullen elkaar – in verschillende opzichten – uitstekend aan: Man versus vrouw, zestiger versus veertiger, Randstedeling versus Limburgse, bedachtzaamheid versus bevlogenheid, enz.
 
Een sterk contrast met de aanloop naar de Tweede  Kamer-verkiezingen van 2006  toen Cohen’s voorganger Wouter Bos een koppel vormde met de toenmalig partijvoorzitter en campagneleider Michiel van Hulten. Zij waren in veel opzichten evenbeelden: beiden mannen, veertigers, jonge honden, hoog opgeleide en ambitieuze politieke dieren, enz. Maar hadden elkaar ook meer potentiële rivaliteit dan complementariteit te bieden.

Gelukkig liggen de kaarten nu anders !
 
Analyses
Eergisteren, aan de vooravond van de grote progressieve manifestatie in Amsterdam, pakten de Volkskrant en de NRC uit met uitvoerige analyses over de welhaast onmogelijke opgave voor de PvdA om uit de aanhoudende malaise te geraken, waarin vrijwel de totale sociaaldemocratie in Europa is beland.

“Het is geen goede tijd om bij de PvdA te zitten, terwijl een partijlid best anders had mogen hopen. De PvdA is de grootste oppositiepartij, staat in een rijke ideologische traditie. Partijgenoten hebben jarenlang grote beslissingen in het landsbestuur genomen, zijn darmee beroemd geworden. Voormalig partijleider Bos heeft recent nog als minister van Financiën een belangrijke en succesvolle rol gespeeld in de poging Nederland te beschermen tegen de ergste gevolgen van de wereldwijde economische crisis. [NRC].”

Mediacratie
En van het journaille in de huidige mediacratie moet de PvdA het al helemaal niet hebben. Sinds zijn nipte verlies op 9 juni 2010 van VVD-lijsttrekker Mark Rutte [81.000 (!) stemmen en 1 (!) Kamerzetel minder] wordt de ervaren bestuurder en – nu partijleider en fractievoorzitter – Job Cohen na zijn eerst onwennige en soms onzekere optreden voortdurend neergezet als een leider, die uitstraling en overtuiging mist. En schud dat beeld maar eens af als de tv-presentatoren, radioverslaggevers en krantenredacties dat gestaag en eensgezind ventileren!
Cohen wekt trouwens niet de indruk daar echt moeite voor doen. Hij komt er eerlijk vooruit dat hij nog ervaring moet opdoen op het ruwere toneel van de ‘straatvechters’- politiek aan het Binnenhof. Chapeau!

Tros Kamerbreed
Zaterdagochtend luisterde ik op Radio–1 naar het radioprogramma Tros Kamerbreed, waarin – naast Sybrand van Haersma Buma (fractievoorzitter CDA)  en Hans van Baalen (VVD -Euro-parlementarier) ook Lilianne Ploumen aan de tand werden gevoeld over actuele politieke zaken. Gedreven en kundig verdedigde de geëngageerde PvdA-voorzitter zowel haar partij als haar voorman Job Cohen in antwoord op de kritische vragen van de presentatoren Margriet Vromans en Kees Boonman.

Een fragment ter illustratie:

TKB     Kunt u de heer Haersma Buma een concreet voorbeeld  geven dat u een constructieve oppositie voert?
 
LP       Zeker. Bezuinigen is een keuze. Wij zouden andere keuzes makent. Ik heb een prima voorstel. Als de heer Haersma daarmee instem,t ga ik hier als spekkoper weg:
“Laten we de subsidie op villa’s afbouwen en laten we nu eens betaalbare huizen gaan bouwen voor starters.
 
TKB     U bedoelt de hypotheekrenteaftrek afbouwen…..?
 
LP       Inderdaad
Of een ander voorstel: “Laten we een wet maken die de natuurwaarden niet meer onderhevig maakt aan de grillen van opeenvolgende regeringen, maar die wel oog heeft voor duurzaamheid.
Het kan en moet anders en wij als PvdA hebben daarvoor veel medestanders gevonden.
 
Voorman
Aan het eind van de uitzending blijft zij pal staan voor het leiderschap van Job Cohen, ook wanneer de presentatoren als uitsmijter nog met interne twijfels (o.a. van oud PvdA-minister Guusje ter Horst) op de proppen komen. Ploumen: “Job Cohen is onze voorman. Hij heeft het volledige vertrouwen, ook voor de komende campagne voor de getrapte verkiezing van de Eerste Kamer. Wij geloven in zijn rustige en bedachtzame stijl.”

Ze verwerft hiermee zowaar ook de steun Van Baalen en van Van Haersma Buma. De eerste refereert aan de moeizame start van toenmalig VVD-fractievoorzitter Frits Bolkestein en –recenter nog – aan de wederopstanding van come-back-kid  en huidig premier Mark Rutte. Van Haersma Buma blijkt weinig waardering te hebben voor het stelselmatig desavoueren van Cohen: “In zijn algemeenheid zeg ik, laten we niet op de man spelen, maar het over de inhoud hebben.”

Authenticiteit
Waarmee ik maar wil zeggen: “De partij en de fractie hebben leiders, die elkaar uitstekend aanvullen. Laten we ons vooral niet van de wijs laten brengen door de modieuze trend in de media om te doen alsof de politiek zoiets is als topsport, waar het er steeds om gaat om te winnen van de tegenstander en om de gouden medaille te behalen.

Het is mijn overtuiging  dat het er voor politieke leiders – net als voor ieder van ons – uiteindelijk om gaat authentiek, overtuigend en betrouwbaar te zijn. Laat Cohen alsjeblieft zo rustig, bedachtzaam en samenbindend blijven als we hem kennen. Met daarnaast Lilianne Ploumen op haar beurt zo bevlogen en strijdbaar als we haar kennen.

En daarachter kan nog een hele rij van bekwame sociaaldemocraten worden opgevoerd. De ‘liberale’ NRC laat daarvan Lea Bouwmeester en mannen als Frans Timmermans, Ronald  Plasterk en Diederik Samsom aan het woord. Plasterk: "Dat Cohen geen straatvechter is, gaat in zijn voordeel werken’, denkt Plasterk. “Op een gegeven moment krijgen mensen behoefte aan iemand die verantwoordelijkheid neemt, die de boel niet op de spits drijft. Ik heb geen glazen bol, maar ik weet wel dat hij niet heel ander gaat worden.”

WIKILEAKS EN HET VERANDEREND BEWUSTZIJN

“Alles leeft. Alles is deel van alles. Alles weet dit ook, Alles kent het stuk, Alles kent haar rol. Zo niet, dan stort het stuk in – dat weet alles.”
 
Aldus het – intrigerende – einde van de eerste alinea van deze gast-column, die ik hier – met toestemming van de schrijver – publiceer.
Vooraf een korte beschrijving van de achtergrond.
 
Al zo’n kleine tien jaar draai ik als vrijwilliger mee in enkele werkgroepen van de Soester Culturele Vereniging Artishock. Een daarvan is de ‘Salon der Wijsbegeerte’, waarin een groep van enkele tientallen deelnemers om de twee maanden met elkaar ‘de dialoog achter het gesprek ‘ aangaat en naar elkaars verhalen luistert.
Gisteravond droeg mede-organisator en -deelnemer Mateo Alvarez daar zijn volgende column voor.
Die wil ik u niet onthouden:
 

Wikileaks en het veranderende bewustzijn
 
En God zag dat het goed was.
Immers, Hij/Zij schreef het script, castte de rollen, ontwierp het decor, regisseerde het stuk in alle facetten, regelde de belichting en leidde de orkestbak. Tot in de kleinste details overdacht, niets overgeslagen – en blies er leven in. In alles. Alles leeft. Alles is deel van alles.
 Alles weet dit ook, alles kent het stuk, alles kent haar rol. Zo niet, dan stort het stuk in – dat weet alles.

Nou zijn er een paar, die er anders over denken, namelijk: "wat God kan, kan ik ook’, en zij creëren hun eigen spel met eigen spelers, enz.
‘Da’ s prima’, dacht God, ‘Ik zal ze wat extra vitaminen en mineralen meegeven voor de
Ego-boost, anders redden ze het nooit’.
‘Ja, maar dat is niet eerlijk’, zeiden de andere spelers.
‘Sssttt…’, maande God hen tot kalmte, ‘denk aan je rol; je weet wat er anders gebeurt, en
diep van binnen wil je dit helemaal niet … Weet je wat?
Ik creëer een site, waarop je alles plaatst wat je onrechtvaardig vindt, en kijk maar ’s wat er gebeurt … ".

God grinnikte, kent het script uit ’t hoofd, is zich ervan bewust – tot in de allerkleinste deeltjes. En al die allerkleinste deeltjes zijn van zichzelf bewust en van de verhouding die ze tot elkaar hebben. Een afbeelding van de grote kosmos verschilt in het niets van het kleinst mogelijk uitdrukbare (atomair, subatomair of nog verfijnder).
 Je zou dus kunnen zeggen dat we de kosmos in ons dragen, met dezelfde energetische wetten van aantrekken en afstoten.. Alles in ons mens-zijn weet dit ook, tot in het diepst van onze cel…

Nu, God dacht de mens een nieuwe taak toe: ‘ontwikkel het denken’.
En toen stond er één op en riep: ‘je pense, donc je suis’.
‘Ja zoiets’, zei God, ‘maar dan net even anders. ‘Nou, ga je gang … ‘

Maar ja, dat denken stond nog aan de wieg, had nog een hele weg te gaan – met vallen en
opstaan. De resultaten van het vallen kennen we, in het opstaan willen we nog wel eens vergeten hoe hard we elkaar daarbij nodig hebben.
 We krijgen op dit moment weer de gelegenheid op te staan, elkaars hulp te zoeken, hoewel nog aarzelend, het vallen is nog niet helemaal klaar. Het proces is niet meer vanzelfsprekend, het lijkt een keuze: ‘met wie gaan we mee?’.

Het ‘aan mijn lijf geen polonaise’ of ‘doe maar gewoon’ heeft zijn beste tijd gehad. We durven ons te wagen in gebieden waar geen klipklare antwoorden bestaan. Waar we de kans krijgen , innerlijk en in relatie tot het grote geheel – onze persoonlijke rol en , zo je wilt, het hele stuk te onderzoeken. Daarvoor is moed nodig, openheid, kwetsbaarheid.

Wikileaks is de grote gemeenschappelijke deler in deze openheid en moed; de bevrijding van het teruggetrokken besef dat we deel uitmaken van het Grote Geheel.
 De ziel krijgt (weer) ruimte om te spreken; om ons te herinneren aan waar we vandaan komen en ons te vertellen waar we naartoe gaan.
Tegen dit bewustzijn kan geen autoriteit op, geen Ego-isme (welke isme eigenlijk wel?), geen afgescheiden God-imitators …

Pijnlijk zichtbaar wordt ook hoe de autoriteit in het circus zich de act onzorgvuldig heeft
toegeëigend, het publiek meewarig het gestuntel gadeslaat – en zich afvraagt of de kindermatinee al afgelopen is …

Na vallen komt opstaan. We weten het wel, we zijn niet gek!

 (c) Mateo Alvarez , Soest – NL,  jan. 2011

Finkers en Witteman in gesprek over de Dood.

Tweede Kerstdag 2010 zond de VARA-tv  ‘Liever dan geluk’ uit.  In de uitzending zijn Paul Witteman en Herman Finkers in gesprek over grote thema’s als liefde, kunst, geloof, vriendschap, dood en humor. Leidraad zijn teksten en liedjes uit Finkers’ theaterprogramma ‘Na de Pauze’, waarin ook het lied ‘Liever dan geluk’ voorkomt.

De gelijknamige dvd bestaat uit zestien liedjes en even zoveel vraagstukken, oorspronkelijk geschreven voor deze solotheatervoorstelling, maar nu recent opgenomen in een nieuwe studioversie, in nauwe samenwerking met Daniël Lohues, en verrijkt met nieuwe videoclips.

Ik licht  hier het thema ‘Dood’ eruit.

Paul Witteman maakte zijn moeite met ‘dit foutje in de schepping’ al vaker publiekelijk kenbaar.  
Filmregisseur Paul Verhoeven was er tijdens Zomergasten 2010 ook heel eerlijk over en deelde dat met presentator Jelle Brandt Corstius.
Verhoeven: “Ik vind het een ondraaglijk idee dat in de schepping niet iets anders is ingebouwd. Waarom de randvoorwaarden niet zo gekozen, dat er een andere uitkomst is? Het idee dat ik dood ga is heel benauwend. Je raakt niet alleen je geliefden kwijt, maar ook jezelf.  Mijn obsessieve werken is een remedie en ook een bescherming tegen een psychose.”

Hieronder volgt mijn transcriptie van het gesprek tussen Herman Finkers en Paul Witteman over de Dood op 26 december j.l.

HF       Voor mij geen feestje in de IT, geen rondvaart met een boot
            De dag dat ik begraven wordt, respect graag voor de dood
            Geen zangers met hun laatste hit, geen champagne met een toast
            De dag dat ik begraven wordt, wordt op het sterven niet geproost
            Geen rouwclown of rode mist, geen flesjes whisky in m’n kuil
            De dag dat ik begraven wordt, alleen wat kraaien en ’n uil
                                                                                               [ zang fragment]
 
PW      We gaan het hebben over ‘Mijn laatste eer’, want toen je dit zong filosofeerde je eigenlijk over je eigen begrafenis. En hoe het niet moet.
 
HF       Ja, het eerste deel van het lied gaat helemaal over hoe ik mijn begrafenis zie. En het komt eigenlijk voort uit toen ik die begrafenis van Manfred Langer zag. Wel lang gelden.
 
PW      Van de disco de IT.
 
HF       Daar werd de trend gezet dat je een feestje maakt van je begrafenis. Zijn kist werd op een rondvaartboot gezet. Hij hield een feest in de IT met flesjes whisky die in een kuil werden gegooid. Daarna heeft die trend zich voortgezet, ook met Andre Hazes met rook erbij.
 
PW      Het werd publiek gemaakt voor iedereen
 
HF       Ja voor iedereen. Men zegt dat het is om de dood toegankelijk te maken, maar ik vind ‘t het wegduwen van de dood. Dus voor mij hoeft dat niet. Ik vind  hoe verstilder, hoe mooier. Respect graag voor de dood, zeg ik. Een diepe buiging ervoor maken. 
Heel vroeger was het zelfs zo als je katholiek was en er kwam een begrafenisauto voorbij dat je je pet afnam, ook al kende je de persoon niet.
 
PW      Ja, waarvoor eigenlijk?
 
HF       Eerbied voor de dood.
 
PW      Voor de dood of voor de overledene.
 
HF       De overledene die ken je niet. Het grote mysterie van de dood komt langs. Dat is ook kunst. Zonder de dood ook geen kunst.
 
PW      Jij bent niet bang voor de dood?
 
HF       Wel voor het sterven op zich, maar ik denk wel eens – wat Gerard Reve ook zegt – dit leven is al zo geweldig en straks ook nog een leven in het hiernamaals, waar hebben we het eigenlijk allemaal aan te danken?
Ben jij bang voor de dood?
 
PW      …eh. Bang is niet het goede woord. Maar ik verwerp de dood. Ik vind het een enorme fout in de schepping.
 
HF       Oh, ik vind het een hoogtepunt. Zonder dood is er geen leven. Zonder dood is er geen kunst. Maar jij vindt het een foutje in de schepping……
 
PW      Ja, zoals wij hier zitten, genieten we van het feit dat we hier zitten en van al de dingen die het aardse biedt. Ik zie geen enkele reden dat daaraan door een toevallige celdeling die op hol slaat, een einde zou moeten komen.
En – als ik zo oneerbiedig mag zijn – als mensen zeggen dat ze het juist heel goed vinden, dan wantrouw ik dat. Ik denk dan: je weet dat het onvermijdelijk is, dus dan kun  je er maar beter zo ver denken.
 
HF       Al was het alleen maar daarom, dan zou je het moeten doen
 
PW      Ja, maar dat breekt het bij mijzelf  – altijd weer door
 
HF       Ja, hoe moet ik dat nou zeggen. Een foutje in de schepping, dat is natuurlijk ook zo, eigenlijk klopt het ook niet,  dat iets niet doorgaat, dat het ophoudt.
Dat betekent dus voor mij dat wij in een dimensie zitten, waarin wij niet goed zien. Wij zitten natuurlijk ook maar in onze dimensie van ruimte en tijd. Je hoeft maar iets te veranderen en je zit in een andere dimensie en alles geldt niet meer: de tijd geldt niet meer, de natuurwetten gelden niet meer.
Wat weten wij? Wij weten niks. Wij zitten in één groot geheim! ".

En ik?

Ik voel me erg thuis bij wat Herman Finkers zo prachtig onder woorden brengt.
De weerstand die ik zowel bij Witteman en Verhoeven hoor, verbaast me echt.
Wat me verrast is dat ze allebei het woord ‘schepping’ in de mond nemen. Eigenlijk hebben ze beiden ernstige kritiek op de ‘ingenieur’, die ‘het systeem’ heeft ontworpen en uitgevoerd.

Zelf  heb ik moeite om me in te leven dat alles door zou gaan. Dat iedereen door zou blijven leven. Dat ik 300 jaar zou (moeten) worden.
Ik ben, geloof ik, verslaafd aan de kringloop van de seizoenen. Eind deze winter is er weer plaats voor een nieuwe lente.
En hoe lang ken ik al het poëziealbum – rijmpje ‘Rozen verwelken, schepen vergaan, maar onze liefde blijft altijd bestaan’?

Q-koorts-debat: is minister ‘voor de mensen’ opgewassen tegen staatssecretaris ‘voor de veeteelt’?

 
 
   Minister Edith Schippers (VVD)
 
De aanpak van de Q-koorts behoort tot de onderwerpen, waarover de Tweede Kamer in het nieuwe jaar een spoeddebat wil houden. Het debat zal worden gevoerd aan de hand van de kabinetsreactie op het eind november gepresenteerde onderzoeksrapport van de Evaluatiecommissie – Van Dijk. Daarin worden harde noten gekraakt over het optreden en vooral nalaten van de verantwoordelijke voormalige CDA – ministers Verburg en Klink. Eerder wijdde ik hier al blogs aan op 30 november en 3 december j.l.
 
In dit artikel ga ik in op de genoemde kabinetsreactie van 26 november 2010, ondertekend door de – nu verantwoordelijke – bewindslieden VVD-minister Edith Schippers van Volksgezondheid en CDA-staatssecretaris Henk Bleker van Landbouw.
Wie na de harde conclusies van professor Gert van Dijk en zijn zes medehoogleraren hoopte dat “nieuwe bezems schoon zouden vegen”, zal – met mij – teleurgesteld zijn uitgekomen. Als de Tweede Kamer niet zijn tanden laat zien, zal het – al vier jaar voortslepende –  horrorverhaal van de grootste Q-koorts-uitbraak ooit, gewoon door hobbelen.
 
Eigenlijk niet te geloven, voor wie – in weerwil van het overige nieuws – onthoudt dat er al 15 mensen aan de dierziekte zijn overleden, dat er meer dan 4000 mensen geïnfecteerd zijn geraakt en dat ziekenhuizen beneden de grote rivieren nog een stijgende toestroom van patiënten met de ernstige chronische variant voorspellen.
 
In de kordate stijl die het Kabinet Rutte vanaf de start demonstreert, zijn Schippers en Bleker al binnen één week na de rapportage gekomen met een kabinetsreactie van slechts vier A4-tjes.
 
Wie het stuk, niet alleen letterlijk, maar ook tussen de regels door, leest, kan alleen maar de conclusie komen, dat de stem van de ervaren CDA – bestuurder Bleker uit de provincie vele malen sterker doorklinkt dan die van de – pas op het pluche belande – Randstedelijke politica Schippers.
De dominante inbreng van “Landbouw”, inmiddels onder het nieuwe departement Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (ELI) geschoven, tekent zich al meteen af in de inleiding. Ik citeer: 
 
“De risico’s verbonden aan zoönosen (besmettelijke dierenziekten, die op mensen over kunnen gaan) hebben een direct verband met de wijze waarop wij in Nederland met dieren leven, recreëren en economisch actief zijn. Die risico’s zijn nooit nul. ..…………………………….
We moeten accepteren dat we ziek kunnen worden van een dier.”
 
De toon van de kabinetsreactie is hiermee meteen al gezet.
Schippers en Bleker kiezen er blijkbaar voor de status quo als uitgangspunt te nemen.
 
Vraag is dan onmiddellijk welke waarde moet worden toegekend aan de talrijke passages waarin zij onvolkomenheden erkennen, aanbevelingen overnemen en beloven lessen te zullen trekken uit het onderzoeksrapport.
 
“De wijze waarop wij in Nederland met dieren leven, recreëren en economisch actief zij zijn…”. Laten we inzoomen op dat laatste: de wijze waarop wij met dieren economisch actief zijn. En daaraan toevoegen: in dit landje ter grote van een postzegel met al ruim 16 miljoen inwoners.
Daar proppen we in de schaarse groene ruimte nog eens miljoenen stuks kippen, geiten, schapen, varkens en koeien bij. In concentraties, waarvan – nog afgezien van enige diervriendelijkheid – bekend is dat de kans op ontwikkeling van zoönosen of andere gevaarlijke epidemieën groot wordt.
Ondanks alle plagen van Egypte, die we pakweg de afgelopen 10 jaar al achter ons hebben
(denk aan de BSE, mond- en klauwzeer, varkenspest, vogelgriep, en nu dan de Q-koorts),  reppen onze verse bewindslieden met geen woord over noodzakelijke hervormingen.
 
Niets over bij voorbeeld zoiets voor de hand liggends als het stellen grenzen aan de steeds minder te verdoezelen uitwassen van de bio-industrie. Daar is geen uitgebreide dossierstudie of advies van de secretaris-generaal voor nodig. Iedere krantenlezer met “gezond boerenverstand” kan zoiets spontaan bedenken.
 
Als die reflex uitblijft, dan is de verdenking gewettigd dat er bepaalde belangen in het geding zijn , bij voorbeeld belangengroepen, die aan “het economisch actief zijn met dieren” een eenzijdige, om niet te zeggen ‘dubieuze’ uitleg en uitvoering geven. Eén die in elk geval moeilijk met een deugd als ‘rentmeesterschap’ valt te associëren.
 
Des te triester stemt het dat de lange arm van de CDA – landbouwlobby met het aantreden van staatssecretaris Henk Bleker en minister Edith Schippers nog weinig aan kracht lijkt te hebben ingeboet. Er lijkt geen sprake van verschuiving van de krachtenvelden, zelfs niet nu de verantwoordelijke bewindslieden niet meer door een partijband, maar  slechts door een coalitieband zijn verkneveld.
 
Maar er zijn meer tekenen van Blekers overwicht in de kabinetsbrief aan te wijzen.
 Ik citeer weer uit de brief aan de Tweede Kamer van 26 nov. 2010:
 
Onze taak als overheid is dat we de uitzonderlijke situaties oppikken, beoordelen en volgens de laatste stand van de wetenschap een afweging maken tussen de risico’s voor de volksgezondheid enerzijds en de effectiviteit en de maatschappelijke gevolgen van mogelijke bestrijdingsmaatregelen anderzijds. Deze afweging zal, ook in de toekomst, met grote onzekerheden omgeven zijn.
 
Bij de afweging van het al dan niet inzetten van maatregelen heeft de
volksgezondheid altijd voorop gestaan, maar steeds bleef het moeilijk om in te
schatten of een maatregel het gewenste effect voor de volksgezondheid zou
hebben in de wetenschap dat de consequenties en de proportionaliteit voor de
sector altijd gewogen moeten worden.
 
Wij zullen de conclusies en aanbevelingen van de Commissie betrekken bij, dan wel opnemen in het toekomstige beleid bij uitbraken van zoönosen.
 
Deze formuleringen vertonen een opvallende overeenkomst met de veralgemeniseringen, objectiveringen, nuanceringen en verwijzingen naar ontbrekend wetenschappelijk bewijs, waarvan Verburg en Klink zich bedienden om handelend optreden uit te stellen en het voorzorgprincipe te negeren. Dit ondanks Van Dijk’s vermaning dat bewindslieden zich de beperkingen van de wetenschap in acute situaties bewust moeten zijn.
 
De laatst geciteerde toezegging bevestigt nog eens de handhaving van de status quo: uitbraken van nieuwe zoönosen worden door de bewindslieden als vanzelfsprekend gezien. Dat de volksgezondheid in het Q-koorts-drama van de afgelopen vier jaar altijd voorop heeft gestaan, is niet minder dan een grove leugen.  
 
Dat het huidige kabinet nu met veel aplomb de commissie – Van Dijk nazegt, dat het ministerie van Volksgezondheid bij zoönosen doorzettingsmacht moet krijgen, geeft eigenlijk al ernstig te denken. Voor Klink had dit de afgelopen jaren zo vanzelfsprekend moeten zijn dat hij als ‘minister voor de mensen’ op grond van het voorzorgsbeginsel dit primaat had moeten opeisen. Dat valse partijpolitieke loyaliteit jegens collega-CDA-er Verburg hem daarvan weerhield is uiterst laakbaar.
 
Aan de kersverse minister Edith Schippers nu de uitdaging en  – wie weet – spoedig de kans om als bewindsvrouw ‘voor de mensen’, desnoods ten koste van de veeteeltbelangen, meer visie en verantwoordelijkheidsgevoel te tonen.
Uit een NRC-profiel van haar valt hiervoor wel enige hoop te putten: een harde werker, onafhankelijk, inhoudelijk, zonder aanzien des persoons, koel – zakelijk, recht op haar doel af, weinig empatisch, (sterrenbeeld: Virgo).
 
Aan de huidige staatssecretaris Henk Bleker wijdde ik dit jaar al enige blogs, toen nog in zijn rol van interim-partijvoorzitter van het CDA tijdens de tumultueuze formatie van het door de PVV gedoogde minderheidskabinet Rutte-Verhagen.
 
 Staatssecretaris Henk Bleker (CDA)

Al vrij snel kreeg ik in de smiezen dat deze gewiekste politicus en communicator, niet de veronderstelde onpartijdige voorzitter was, maar het ideale oliemannetje dat de weg zou plaveien voor de machtspoliticus Maxime Verhagen. Uit het interview met Ernst Hirsch Ballin in de Volkskrant van vandaag wordt duidelijk dat zijn beloning daarvoor al lang geregeld was. Minister Edith Schippers weet dus met wie ze te maken heeft op het dossier van de Q-koorts, cum annex.
 
En toch wil ik niet uitsluiten dat – de liefhebber van Welsh pony’s  – Henk Bleker zijn knopen nog eens telt, alvorens volledig naar de pijpen van de CDA-landbouwlobby te gaan dansen. De plotselinge duikeling uit de CDA-top van Gerda Verburg zou hem tot nadenken kunnen stemmen. Het lijkt te simpel dat uitsluitend te wijden aan haar egotripperij met de Gerda-glossy op kosten van de belastingbetaler.
 
Bleker zou zich onsterfelijk kunnen maken door eindelijk als een strenge, doch rechtvaardige vader, stap voor stap de onvermijdelijke hervormingen in de agrarische sector op gang te brengen. Dat hoeft de boer niet alleen te betalen, wij consumenten mogen en moeten ook aangeslagen worden!

Een gouden tip wil ik nog wel aan Bleker kwijt: ga voorafgaand het komende Kamerdebat over het Q-koorts-rapport een dagje op excursie naar en in gesprek met je partijgenoot Wim van de Brink, commissaris van de Koningin in de provincie Noord-Brabant.
Volgens de Volkskrant betitelde die het debat in maart van dit jaar, waarin ‘zijn’ provinciale staten besloten een dam op te werpen tegen de verdere groei van de intensieve veehouderij, als iconisch.” Zelfs het CDA, boerenpartij bij uitstek en van oudsher aan de macht in Brabant, riep op tot verandering en ging daarbij op opvallende wijze door het stof. “Wij hebben de afgelopen jaren onvoldoende oog gehad voor wat rentmeesterschap betekent”, aldus het Statenlid Conny Kerkhof.
In welke provincie maakte de Q-koorts ook weer de meeste slachtoffers? ……. Juist ja!

Q-koorts verhevigd door valse partijpolitieke loyaliteit van de verantwoordelijke bewindslieden?

 
 
Op maandag 22 november j.l. presenteerde de Evaluatiecommissie-van Dijk haar rapport ‘Van verwerping tot verheffing’ over de aanpak van de Q-koortsuitbraak. Terecht stelt  de Volkskrant in zijn commentaar van 23 november j.l. dat de aanpak een ontluisterend beeld schetst van het overheidsoptreden.
 
Falend optreden

Het verbaast mij echter in hoge mate dat de media in hun commentaren de commissie volgen in haar overwegend generaliserende, objectiverende en genuanceerde beschouwingen.  
Voortdurend wordt er gewezen op het falend optreden van abstracte grootheden als  ‘de overheid,  ‘Den Haag’, ‘ambtelijke kolommen of  hiërarchieën’, enz.
Weliswaar wrijft de pers de ex-bewindslieden Verburg en Klink uitdrukkelijker aan dat ze het gevaar hebben onderschat en veel te lang hebben getreuzeld met het nemen van maatregelen, maar voor het overige blijven zij als eindverantwoordelijken opvallend buiten schot.

Merkwaardig genoeg wordt de invloed van de oud-ministers, die  aan de top van ‘hun’ piramiden ‘aan de knoppen draaiden’, consequent genegeerd. “Wageninger’ Geert van Dijk en zijn zes medeprofessoren kunnen dat met verwijzing naar hun rol van onderzoeker wellicht nog verantwoorden, maar de (parlementaire) pers kan en hoeft zich daarop toch niet te beroepen.

Mijn eigen analyse is dat niet ‘verschil van inzicht’ of  ‘onwil tot samenwerken’ van de – in de terminologie van de professoren – humane en landbouwkolom de dramatische uitbarsting van deze zoönose ( = infectieziekte die van dier op mens kan overgaan) de hoofdoorzaak is. Niet alleen achteraf, maar ook tijdens de rit was waar te nemen en te proeven dat deze kolommen niet in de goede richting werden aangestuurd. In tegendeel!

Valse loyaliteit

Op het allerhoogste bestuurlijke, ministeriele niveau, speelde er – volgens mij – een heel ander, veel geniepiger complicatie, namelijk valse partijpolitieke loyaliteit.
De verantwoordelijke bewindslieden voor de conflicterende beleidsvelden waren en zijn beiden lid van dezelfde politieke familie, te weten: het Christen Democratisch Appel (CDA). Een volks(!) – partij die – zoals alom bekend –  sinds haar bestaan een innige band onderhoudt met de agrarische sector. De CDA–landbouwlobby, wiens lange en machtige arm ons land al decennia lang in een houdgreep heeft.

In de – met belastinggeld gefinancierde – glossy ‘Gerda’ figureerde onze voormalige minister op het voormalige departement  Landbouw, Natuur en Voedselvoorziening  (LNV), de boerendochter Gerda Verburg, vorig jaar nog als het levende icoon daarvan.

Dan hoeft het toch niemand  te verbazen dat de – toen lager in de CDA pikorde staande  – denker Ab Klink bereid was om zijn dominante collega zo lang mogelijk ter wille te zijn.  Een intellectueel als hij hoefde zichzelf geen geweld aan te doen om eindeloos met haar te volharden in het argument dat er meer wetenschappelijk bewijs nodig was om handelend op te treden. Met een ambtgenoot van een andere partij,  neem Brinkhorst,  Hoogervorst, Middelkoop of Van der Ploeg was haar dat nooit gelukt. Die zouden al in 2007 bij het  eerste alarmsignaal van een GGD of van het RIVM het primaat voor ‘Volksgezondheid’ hebben opgeëist!

Het hiervoor geschetste scenario van bestuurlijke chantage door Verburg, wordt alleen maar aannemelijker voor wie zich de afgelopen maanden afvroeg, waarom zij tijdens de afgelopen kabinetsformatie zo’n ondergeschikte rol speelde. Het vermoeden lijkt gewettigd dat zij achteraf met haar optreden in het hele Q-koorts-drama, stilzwijgend uit de gratie raakte van zowel de CDA-top als de boerenorganisaties. Ze zal niet de eerste ‘zachte heelmeester’ zijn, die de boemerang in haar nek kreeg .

Overigens was het een welkome meevaller voor de ‘macher’ Maxime Verhagen, waardoor hij moeiteloos het ooit zo trotse Landbouwdepartement onder ‘zijn’ nieuwe baksel ELI (Economische Zaken, Landbouw en Innovatie) kon schuiven. Met als staatssecretaris op het pluche Henk Bleker, zijn ogenschijnlijk objectieve oliemannetje tijdens de formatie van ons – huidige – door Wilders’ PVV gedoogde – minderheidskabinet.
 
Verantwoording afleggen.

Ondanks dat Gerda Verburg de afgelopen maanden niet onder stoelen of banken stak dat zij graag was teruggekeerd op het haar zo dierbare Landbouwpluche, is zij nu weer als volksvertegenwoordiger  voor het CDA in de kamerbankjes terug te vinden met  de portefeuilles Economische Zaken en Innovatie. De dramatische ondergang als prominent CDA-politicus van Ab Klink tijdens de informatieperiode is bekend. Op dit moment is hij zelfs niet meer actief in de politiek.

Geen van de bij het Q-koorts-dossier betrokken partijen heeft een dergelijke ontknoping kunnen voorzien. In het bijzonder geldt dat ook voor de ex-bewindslieden en de door hen zelf in het leven geroepen Evaluatiecommissie – Van Dijk.

Al met al heeft dit er intussen toe geleid dat hun ambtsopvolgers, minister Schippers en staatssecretaris Bleker het stokje hebben overgenomen, en dat het kabinet op 26 november j.l. op hun voorstel een standpunt heeft bepaald, waarover de Tweede Kamer binnenkort  zal debatteren.

Mede gelet op de – onderbelichte  – hoofdrol van de ex-bewindslieden zelf in het drama ( met zo niet direct, dan toch wel indirect,  tot op heden 15 doden en ruim 4000 zieken en vele tienduizenden gedode stuks vee, tot gevolg), zal de Kamer moeilijk  de vraag  kunnen ontlopen hoe zij ertoe kunnen worden gebracht om daarover alsnog verantwoording af te leggen.

Tot welke afstandelijke  – en voor de getroffenen  ongevoelige – persverklaringen van de huidige premier  het onderzoeksrapport heeft geleid, beschreef ik in mijn (vorige) blog van 30 november j.l.

Het zou van een ontstellend cynisme van de overheid tegenover de burger getuigen, als het in dit bloedserieuze geval beperkt zou blijven tot  “het leren van lessen door harde werkers”.  Behalve de populaire ‘Ruttiaanse’ vraag ‘doen we wel de goede dingen?’ moet naar mijn idee de vraag  ‘doen we de dingen goed?’ recht overeind blijven.

Mijn commentaar op de kabinetssreactie van minister Schippers en staatssectretaris Bleker volgt spoedig!

Ruttte: “Harde werkers moeten leren van gemaakte fouten”. Geen gebaar naar getroffenen.

 

Vorige week verscheen het rapport van de Commissie – Van Dijk over de Q-koorts-uitbraak, die zich vanaf 2005 vanuit een geitenhouderij in Noord-Brabant ontwikkelde tot een epidemie, waardoor ruim vierduizend mensen ziek werden en waaraan tot op heden 15 patiënten zijn overleden. Recente persberichten melden dat ziekenhuizen in ’s Hertogenbosch en Nijmegen verwachten de komende maanden een forse toeloop verwachten van patiënten, bij wie zich de zeer ernstige chronische variant van de aandoening heeft ontwikkeld.

De commissie concludeert dat de ministeries van Landbouw  en Volksgezondheid doortastender hadden kunnen én moeten optreden tijdens de uitbraak van de Q-koorts. De uit zeven professoren bestaande onderzoekscommissie richt haar pijlen voornamelijk op niet adequaat communicerende en samenwerkende ambtelijke apparaten van beide departementen.

Zelf ben ik van mening dat daarmee onvoldoende “recht wordt gedaan” aan de rol die de verantwoordelijke bewindslieden van CDA – huize, te weten ex-minister van Landbouw Gerda Verburg en ex-minister Ab Klink van Volksgezondheid, speelden.

Eerder wijdde ik hieraan de volgende kritische artikelen:

www.vkblog.nl/bericht/290882    d.d.  9 dec. 2009
www.vkblog.nl/bericht/290867    d.d.  9 dec. 2009
www.vkblog.nl/bericht/293420    d.d. 25 dec. 2009
www.vkblog.nl/bericht/306044    d.d. 16 mrt 2010 
www.vkblog.nl/bericht/306042    d.d. 16 mrt 2010
 
 
Noch genoemde ex-bewindslieden, noch de Commissie – Van Dijk, die eind januari 2010 met haar werkzaamheden begon, konden toen bevroeden dat de commissie  zijn eindrapport aan hun ambtsopvolgers in een volgend kabinet zou moeten aanbieden.

Dat de oud-bewindslieden hiermee op wonderbaarlijke, maar ook onverdiende wijze wederom buiten schot blijven – Verburg  is nu Tweede Kamerlid met de portefeuilles Economische Zaken en Innovatie, en Klink is terug getreden uit de politiek – zal hen vermoedelijk niet erg spijten.

VVD-minister Edith Schippers (Volksgezondheid) en CDA-staatssecretaris Henk Bleker (Landbouw) hebben ondertussen het stokje van hen overgenomen. Vrijdag 26 november j.l. verstuurden zij ten behoeve van een binnenkort te houden debat – in de slagvaardige stijl die dit krachtdadige kabinet wil uitralen – het op vier A4-tjes samengevatte – kabinetsstandpunt aan de Tweede Kamer

Mijn blog over het commissie-rapport en het kabinets-standpunt volgt spoedig.
 
Als voorschot hierop volgt hieronder:
 
uit het ‘Wekelijkse gesprek met de Minister-president’ d.d. 26 november 2010,
mijn transcript van het gedeelte over de Q-koorts.
Commentaar overbodig.
 
Als contrast plaats ik daaronder een fragment uit het Volkskrant-interview met Q-koorts- patiënt Bert Brunninkhuis, d.d. 22 november j.l.
Commentaar eveneens overbodig
 
 
 Wekelijks gesprek met de minister-president,  26 november 2010
 
 
MP      =   Minister-president Mark Rutte
TB       =  Thijs van den Brink, EO – presentator
 
Onderwerp:  Q-koorts-rapportage  (transcript JvH)
 
TB       De Q-koorts. Deze week is er een rapport verschenen over de verspreiding van de Q-koorts en in dat rapport stond dat de ministeries van Landbouw aan de ene kant en van Volksgezondheid aan de andere kant hebben veel te lang hebben lopen steggelen over hoe dat nou opgelost moest worden. Met als gevolg dat er heel veel mensen, liefst 4000, ziek zijn geworden. Erkent het kabinet de verantwoordelijkheid daarvoor?
 
MP      Nou ja, we hebben gezegd: dat moet de volgende keer anders. Er zijn hier dingen echt niet goed gegaan. Er moet veel sneller besloten worden wie hier nou eigenlijk over gaat. In dit geval Landbouw dan wel Volksgezondheid. Er moet snel besloten worden wie het voortouw neemt. Er moet veel sneller worden gereageerd en actie genomen worden om zo’n verschrikkelijk verspreiding te voorkomen. Dat zijn lessen die je kunt trekken uit zo’n vervelende kwestie.
 
TB       Mijn vraag was: erkent u verantwoordelijkheid voor wat er is mis gegaan?
 
MP      Dan zou ik precies moet kijken naar wat er in de brief staat.
 
TB       Er is te laat ingegrepen
 
MP      Ik ben niet zo gereformeerd dat ik altijd bezig ben om te denken of ik nou persoonlijk verantwoordelijkheid nemen voor wat er in een vorig kabinet is gebeurd.
 
TB       U moet toch de ministeriele verantwoordelijkheid  nemen, tenzij u zegt dat het rapport niet klopt?
 
MP      Ja, die hebben we altijd, continu. We hebben gezegd dat we het een goed rapport vinden en dat de aanbevelingen ons bevallen. Die nemen we ook grotendeels over. En we moeten lessen trekken uit zo’n ellendige situatie, die  toen kon ontstaan. Ook toen hebben de ministers geprobeerd dat gewetensvol op te lossen. Maar achteraf moet je vaststellen dat er te lang gedoe was.
 
TB       En het zou kunnen dat er als gevolg daarvan extra mensen ziek zijn  geworden
 
MP      Ja, dat weet ik niet
 
TB       Dat zei de voorzitter van de commissie.
 
MP      (kleintjes), Tja, dat zou kunnen …..
 
TB       Moet je dan niet een gebaar maken naar die mensen?  Moet de overheid dan niet naar hen toe gaan en zeggen: sorry, dat hebben we verkeerd gedaan?
 
MP      Het beste signaal wat je nu kunt geven aan Nederland is,  dat er heel hard wordt gewerkt door serieuze mensen, zowel door de regering als door  de ambtenaren. Als er hard gewerkt wordt worden er ook fouten gemaakt. Met elkaar moet je van die fouten leren.
Het beste wat je kunt doen voor de mensen die van deze ellende ziek zijn geworden en de beesten die vanwege deze ellende moesten worden geslacht is dat je in ieder geval ervoor zorgt dat er lessen worden geleerd voor de toekomst.
 
TB       De mensen, die nu ziek zijn geworden, hebben daar niet zoveel aan!
 
MP      Ik denk dat die er wel wat aan hebben. Want als zij, die deze vreselijk feiten hebben moeten verwerken, ook  nog zouden zien dat er een regering zou zitten, die zou zeggen: nou ja, laat maar zitten. ….
Nee, er is een commissie ingesteld door het vorige kabinet. Die heeft een goed rapport uitgebracht. En ik kan tegen die mensen zeggen dat we er de lessen uit gaan trekken.
 
TB       En kunt u dan zeggen dat het niet meer zal gebeuren?
 
MP      Garanties heb ik niet, maar ik kan hen wel verzekeren dat we de lessen gaan trekken die uit het rapport zijn te halen.
 
TB       Ja, zullen zij zeggen: maar wij zijn er ziek van geworden,
 
MP      Ja dat is vreselijk, maar het minste wat je dan kunt doen is zorgen dat je er lessen uit trekt.
 
TB       U zegt niet: we gaan naar Noord- Brabant om die mensen excuses aan te bieden? Of een financiële vergoeding, misschien zijn ze hun baan er door verloren…..
 
MP      (zuchtend)  Dat is wat ik nou bedoel met die typisch Nederlandse neiging om. …….
Er is nu een nieuwe regering. En dan zou ik daarheen moeten om excuses te maken voor iets waarbij ik toen helemaal niet betrokken was. Wat ik tegen die mensen wil zeggen is. Luister,  er zijn fouten gemaakt, daar hebben we lessen uit getrokken. We weten in ieder geval, dat het niet umsonst was. Het was niet voor niets.
 
 
TB      Maar iets goed maken, dat gaat u niet doen?
 
MP      Ik geloof absoluut niet in een gebaar van goed maken, in de zin dat je daar geld in stopt of iets anders. Je kunt tegen de mensen zeggen, vreselijk wat u heeft meegemaakt, en dat zeg ik hier ronduit. En het slechte nieuws is dat de overheid in de toekomst ook fouten zal maken. Dat is onvermijdelijk. Als er veel mensen bezig zijn heel  hard te werken, dan worden er nu eenmaal fouten gemaakt. Het minste wat je kunt doen is daarvan leren.
 
TB       Maar geen gebaar?
 
MP      Dit gebaar.
 
TB       U vindt dit al een gebaar?
 
MP      Jazeker
 
TB       Dank u wel
 
 ————————————————————————————————–
 
Fragment interview Q-koorts patiënt Bert Brunninkhuis (60) 
 
Volkskrant 22-11-2010

 ‘Ik voel me als patiënt in mijn hemd gezet’

Hij woont en werkt in de stad en toch kreeg hij de Q-koorts. Hij zag af van terugkeer in zijn functie van gemeentesecretaris van Eindhoven. Ruim 16 maanden na besmetting door de Q-koorts- bacterie hebben de artsen hem laten weten dat een werkbelasting boven 36 uur niet langer mogelijk is. Het kan nog blijken dat hij de chronische variant heeft.
“Je hoeft niet naast een boerderij te wonen om het te krijgen.”
 
Hoe kijkt u, als topambtenaar, aan tegen de manier waarop de overheid is omgegaan met de Q-koortscrisis?

‘De overheid heeft op alle niveaus gefaald. Het is dramatisch om te constateren dat de boerenbelangen boven de belangen van mensen gaan. Ik voel me als patiënt in mijn hemd gezet. Chemische bedrijven mogen helemaal niets, vrachtwagens krijgen torenhoge boetes als ze een binnenstad inrijden. Dat doet de overheid goed. Maar aan de intensieve veehouderij, die miljarden gevaarlijke bacteriën over het land verspreidt, wordt niets gedaan.

‘De patiënten zitten, net als de doktoren, te wachten op de overheid. Het ziekenhuis waarschuwt nu voor de gevaren van chronische Q-koorts. De specialisten voorspellen een forse toename van het aantal patiënten. Maar er gebeurt verder niets.

‘Ik heb het persoonlijk meegemaakt, dat maakt het tastbaar. Mijn grote frustratie is dat de regering dieren belangrijker vindt dan mensen, met dank aan de boerenlobby’s.’

 ——————————————————————————————————